اهمیت  بـُر در تغذیه گیاهان زراعی و باغی

 بـُر از گروه‌شبه  فلزات‌ بوده‌ و رفتاری‌ بین‌ فلزات‌ و غیر فلزات‌ دارد. میزان‌  بـُر در خاك ها متفاوت‌ و از 2 تا 100 میلی گرم‌ در كیلوگرم‌ و یا حتی‌ بیشتر متغیر است.  مقدار بـُر براساس‌ نوع‌ سنگ های‌ مادری‌ تشكیل‌ دهنده‌ خاك‌ تغییر می‌كند. این‌ عنصر درخاك‌ به‌ صورت‌ برات های‌ كلسیم‌ و سدیم‌ یافت‌می‌شود. آب های‌ مناطق‌ خشك‌ نیز در حدود دو میلی گرم‌ در كیلوگرم‌  بـُردارند. در خاك‌های‌ دارای‌ بافت‌ سبك‌،  بر در اثر بارندگی‌ یا آبیاری‌ شسته‌شده‌ و از دسترس‌ گیاه‌ خارج‌ می‌شود.  همچنین‌ در  pH   بالاتر از هشت‌ و در خاك های‌ آهكی‌، میزان‌جذب‌  بـُر به‌ مقدار زیادی‌ كاهش‌ می‌یابد. اگر چه‌ غلظت‌بـُر در خاك های‌ آهكی‌ بیش‌ از خاك های‌ اسیدی‌است‌،  ولی‌ به‌ علت‌ واكنش‌ متقابل‌ بین‌ كلسیم‌ و  بـُر،  جذب‌ این‌ عنصر در خاك های‌ آهكی‌ به‌ دشواری‌صورت‌ می‌پذیرد. بر اساس‌ تحقیقات‌ انجام‌ شده‌، افزودن‌ كود نیتروژنه‌ باعث‌افزایش‌ غلظت‌  بـُر در سومین‌ و چهارمین‌ برداشت‌ شبدر  سفید در سال‌ دوم‌ محصول‌ دهی‌ شده‌است‌. گونه‌های‌ مختلف‌ گیاهی‌ قابلیت های‌ متفاوتی‌ درجذب‌  بـُر در خاك‌ دارند. عنصر  بـُر در محصولات‌باغی‌دو نقش‌متفاوت‌فیزیولوژیكی‌و تغذیه‌ای‌دارد. از میان‌عناصر كم مصرف‌، بـُر دارای‌بیشترین‌اهمیت‌در فرایند تشكیل‌میوه‌است. بـُر در عمل لقاح‌بر روی‌قابلیت‌زنده‌بودن‌دانه‌گرده‌، جوانه‌زنی‌و رشد لوله‌گرده‌تأثیر می‌گذارد. درجه نیاز گیاهان ‌نسبت‌به‌ بـُر متفاوت است، ‌ولی‌معمولا نیاز درختان‌میوه، ‌قابل‌توجه‌می‌باشد.